تا که بودیم نبودیم کسی ... کشت مارا غم بی همنفسی.
تا که رفتیم همه یار شدند ... خفته ایم و همه بیدار شدند.
قدر آیینه بدانیم چو هست ... نه در آن وقت که اقبال شکست.
سلام
من از سفر برگشتم .!!!
+ نوشته شده در پنجشنبه 24 مرداد1387ساعت توسط حمید رضا
